Çekmesinler Film Yazmasınlar Şiir

     İçinin zehirini akıtırken böyle dedi fahişe…Neden ağlarımki filmlere? Ne diye okurumki şiirleri?Yaşayamadığım yaşamadığım ve yaşayamıyacağım aşkları anlatır o filmler ya o şiirler? Çoğu deli bir ressamın yanlışlıkla attığı bir fırça darbesi sanki onun hayatına…En çokta ağlarken ayıplanmak,saklanmak,utanmak koyuyordu ona .Niçin sokaktaki insanlar güldüğünde dikkat çekmiyorlarda ağlayınca ayıplanıyorlar.Oysa o çocukluğundan beri gözyaşlarının cennetten geldiğine inandırmıştı kendini.Cennetteki bir ırmaktan.Cennetten bize bakan sade ruhların fanilere üzülürken akıttığı yaşlarla dolan küçük bir ırmak.Kahkalarda cehennem işi derdi hep şeytanın yakarken sahte ruhları çıkardığı sesti kahkaha.Saçmaladım dedi gene ve koca bir siktir çekti kendine.Bir film daha koydu,bir şiir daha okudu.Filmdeki esas kız olacaktı şimdi hayallerinde yaşayamadığı aşkların acısını çıkaracaktı.Ben fahişeyim dedi bir yerde okumuştu ’sevmediğin bir kadınla,sevmediğin bir erkekle yaşamak,güvenliğin için yaşamak,garanti için yaşamak,ekonomik destek için yaşamak,sevgi dışındaki herhangi bir neden için yaşamak onu orospuluktan başka bir şey yapmaz’.Ya ben  kahrolası bir alışkanlık için yaşıyorum ‘orospuyum’ dedi akıttı zehrini…